เพื่อนร่วมทาง

เคยรู้สึกแบบนี้มั้ย เวลาที่ขึ้นรถทัวร์ VIP 24 ที่นั่งเมืองไทย เบาะนุ่ม ที่กว้างสบาย แต่คล้ายๆ ว่าคนขึ้นไม่เคยรู้จักเพื่อนร่วมทาง
จริงๆ เลยว่าเป็นใคร ทุกคนขึ้นมาหาที่นั่ง ปรับแอร์ หยิบหูฟัง หรือคว้ามือถือมาโทร พอหนังฉาย ทุกคนก็จ่อสายตาไปที่จุดเดียว เว้นแต่บางคนที่อาจเหม่อสายตาออกนอกหน้าต่างมองโลกสองข้างทางที่วิ่งสวนไป เช้าอีกทีถึงปลายทางก็แย่งกันลง ไม่มีความทรงจำหลงเหลือว่าเพื่อนร่วมทางของเราคือใคร

ตรงข้ามกับบัสลาวในเส้นทางสมบุกสมบัน ถึงรถเราจะร้อน เบียดกันเพราะด้านหลังคนขับขนอะไรมาเต็มไปหมด แต่เปิดภาพนี้ขึ้นใน Notebook แล้วบอกได้มีทั้งสาวเบลเยี่ยมอารมณ์ดีที่ยืนถือขวดโออิชิอยู่ตรงกลาง ยิวสองคนตรงข้างๆ กับออสเตรเลี่ยนอีกคนตรงด้านหลัง ที่เหลือก็เป็นชาวเขาที่สดใสไม่แพ้กัน

ลงจากรถ ปัดฝุ่นออกจากตัว จับมือร่ำลา...